• 1,725 بازدید
  • تاریخ:
  • ۰ نظر

 ۱ – سید بن طاووس در ضمن حدیثى روایت کرده است :
پیامبر خدا صلى الله علیه و آله به مسجد آمد و به بلا دستور داد تا مردم را فراخواند. مردم در مسجد گرد آمدند. رسول خدا صلى الله علیه و آله روى دو پاى خود ایستاد، در حالى که آن دو (حسن و حسین علیها السلام ) بر دوش او بودند. فرمود: اى مردم ! آیا خبر دهم شما را که بهترین مردم از نظر جد و جده کیست ؟
گفتند: آرى اى پیامبر خدا. فرمود: حسن و حسین ، جدشان پیامبر خداست که سرور رسولان است و جده اش خدیجه دختر خویلد که سرور زنان بهشتى است .
آیا به شما خبر دهم که بهترین مردم از نظر پدر و مادر کیست ؟ گفتند: آرى اى پیامبر خدا. فرمود: حسن و حسین ، پدرشان على بن ابى طالب علیه السلام است و مادرشان فاطمه ، دختر خدیجه که سرور زنان جهان است .
اى مردم ! آیا به شما خبر دهم که بهترین مردم از نظرر دایى و خاله کیست ؟ گفتند: آرى اى پیامبر خدا. فرمود: حسن و حسین ، دایى آن دو قاسم پسر پیامبر است و خاله آنان زینب دختر پیامبر. سپس فرمود: خداوندا! تو مى دانى که حسن و حسین در بهشتند و پدرشان در بهشت است ، مادرشان در بهشت است ، عمو و عمه آنان در بهشت است ، دایى آنان در بهشت است خاله آنان در بهشت است ؛ هر کس آن دو را دوست بدارد در بهشت است و هر کس آن دو را دشمن بدارد در دوزخ است . (۱۴)
۲ – سید محسن امین گفته است :
سرور و مولاى ما، امام فرزند امام ، برادر امام و پدر امامان ، حسین شهید، پسر امیر المؤ منین على بن ابى طالب علیه السلام یکى از دو دسته گل پیامبر صلى الله علیه و آله و دو نواده او و جانشین او در میان امت پیامبر، از بزرگترین شخصیتهاى اسلامى ، بلکه از بزرگترین شخصیتهاى عالم وجود است . وى علاوه بر شرافت دودمان و بزرگوارى اصل و تبار و فرزندى سالار انبیا و سرور اوصیا، و پاره تن حضرت زهرا علیها اسلام سرور زنان بودن ، گرامیترین صفات و بهترین اخلاق و بزرگترین کارها و برترین فضیلتها و منقبتها را داشت و کارى کرد که همانند آن نه پیشتر شنیده شده بود و نه بعدها به گوش رسید، یعنى فدا کردن جان و مال و خاندان در راه احیاگرى دین و آشکار ساختن رسواییهاى منافقان . از بزرگوارى و بلند همتى و عزت نفس و شجاعت و دلاورى و صبر و پایدارى جلوه هاى حیرت آورى آشکار کرد. (۱۵)

نام ، کنیه و لقبهاى امام حسین ع
۳ – ابن شهر آشوب گفته است :
نامش حسین است . در تورات (شبیر و در انجیل (طاب است .
کنیه او ابوعبدالله و کنیه خاص او ابو على است .
لقبهاى او عبارت است از: شهید رستگار، نواده دوم ، پیشواى سوم ، مبارک ، پیرو رضاى الهى ، تحقق بخش صفات خدا، راهنماى ذات پروردگار، برترین اعتماد شده هاى خدایى ، روز و شب پیوسته در طاعت خدا، خود را فدا کننده براى خدا، یاور اولیاى الهى ، انتقام گیرنده از دشمنان خدا، پیشواى مظلوم ، اسیر محروم ، شهید آمرزیده ، کشته سنگباران شده ، امام شهید، ولى رشید، جانشین بر حق ، مطرود تنها، قهرمان با صلابت ، پاک وفادار، پیشواى پسندیده ، داراى نسب والا، انفاق کننده برخورد دار، ابو عبدالله حسین بن على ، خاستگاه امامان ، شفیع امت ، سرور جوانان بهشتى ، مایه پند هرزن و مردر با ایمان ، صاحب محنت و آزمون بزرگ و حادثه عظیم ، مایه پند مومنان در سراى گرفتارى ، شایسته ترین به پیشوایى ، کشته شده در کربلا، یحیاى با تقواى دوم ، فرزند پیامبر شهید زکریا، حسین بن على مرتضى ، زیور کوشندگان ، چراغ اهل توکل ، افتخار امامان هدایت یافته ، پاره جگر سرور رسولان ، فروغ خاندان فاطمه ، چراغ دودمانهاى علوى ، شرافت نهالهاى خاندانهاى رضوى ، کشته به دست بدترین انسانها، نواده نوادگان ، خونخواه روز قیامت ، گرامیترین خاندانها، برترین خانواده ها، پربارترین درخت ، درخشانترین مردم در سرشت ، هوشمندترین ، باوفاترین ، پاک ریشه ترین ، زیباترین و بهترین خلق ، پاره اى از نور، شادمانى دل رسول ، پیراسته از دروغ و ناروا، شکیبا در تحمل رنجها و آزارها، با دلى گشاده ، برگزیده خداى فرمانروا و چیره ، حسین بن على بن ابى طالب علیه السلام .
ابوالفضل همدانى گفته است : کسى که پدرش رسول و مادرش بتول است ، گواه او تورات و انجیل و یاور او تاویل و تنزیل است ، و بشارت دهندگان به او جبرئیل و میکائیلند. دست حق غذایش داده ، در دامن اسلام تربیت شده و از پستان ایمان شیر خورده است .
۴ – اربلى گفته است :
اکمال الدین گفته است : کنیه اش تنها (ابو عبدالله لیکن لقبهاى او بسیار است : رشید، طیب ، وفى ، زکى ، مبارک ، تابع رضاى خدا، سبط. همه این این لقبها بر او اطلاق مى شد. زکى مشهورترین لقب اوست ولى والاترین لقبش آن است که رسول خدا صلى الله علیه و آله درباره او و برادرش ‍ فرموده است که این دو سروران جوانان اهل بهشتند. پس ، این لقب ، گرامیترین لقبهاست .
همچنین سبط که در حدیث صحیح از پیامبر خدا آمده است که فرمود: حسین ، سبطى از سبط هاست . (۱۶)
نقش انگشتر امام حسین ع
۵ – صدوق گفته است :
امام صادق علیه السلام از پدرش امام باقر علیه السلام روایت کرده که فرمود: حسین بن على علیه السلام دوانگشتر داشت . نقش یکى از آنها (لا اله الا الله عده للقاء الله بود و نقش دیگرى (ان الله بالغ امره . نقش انگشتر امام سجاد علیه السلام چنین بود: (خزى و شقى قاتل الحسین بن على ، خوار و بدبخت شد). (۱۷)
۶ – از امام صادق علیه السلام روایت است که بر دو انگشتر امام حسن و امام حسین علیه السلام نوشته شده بود (حسبى الله . (۱۸)
فرزندان او
۷ – شیخ مفید گفته است :
امام حسین علیه السلام شش فرزند داشت :
۱ – على اکبر که کنیه اش ابو محمد و مادرش شاه زنان دختر یزدگرد بود ۲ – على اصغر که با پدرش در کربلا به شهادت رسید، مادرش لیلى دختر ابى مره ثقفى بود ۳ – جعفر بن حسین که از او نسلى نمانده است ۴ – عبدالله که در کودکى همراه پدرش ‍ شهید شد، در دامن پدرش بود که تیرى به او خورد و او را کشت ۵ – سکینه که مادرش رباب بود ۶ – فاطمه که مادرش ام اسحاق ، دختر طلحه بن عبیدالله تیمى بود. (۱۹)
۸ – ابن طقطقى گفته است :
او را پنج فرزند بود: ۱ – على ، امام زین العابدین ۲ – على اکبر که در کربلا شهید شد ۳ – على اصغر که در کربلا تیرى به او خورد و در گذشت ۴ – عبدالله که در کربلا همراه پدرش شهید شد ۵ – جعفر که مادرش از قضاعه بود. (۲۰)
۹ – ابن شهر آشوب گفته است :
فرزندان آن حضرت عبارتند:
از على اکبر شهید که مادرش لیلى دختر ابى مره ثقفى است ، على اوسط که امام است و على اصغر که این دو از شهر بانویند و محمد و عبدالله شهیدکه هر دو از یک مادرند که رباب ، دختر امرء القیس است و جعفر که مادرش از قضاعه است .
دختران آن حضرت نیز عبارتند از:
سکینه که مادرش رباب است ، فاطمه که مادرش ام اسحاق دختر طلحه است و زینب . نسل امام حسین علیه السلام از یک پسر که امام زین العابدین است و دو دختر، تداوم یافته است . (۲۱)
تولد امام حسین ع
۱۰ – طوسى گفته است :
روز سوم شعبان ، حسین بن على علیه السلام متولد شد. در توقیعى که براى قاسم بن علاء همدانى وکیل امام عسکرى علیه السلام روز پنج شنبه سوم شعبان به دنیا آمده است . پس ، آن روز را روز بگیر. (۲۲)
۱۱ – طبرسى گفته است :
روز سه شنبه در مدینه به دنیا آمد. نیز گفته اند: روز پنج شنبه سوم شعبان ، یا پنجم شعبان سال چهارم هجرى ، یا آخر ربیع الاول سال سوم هجرى ، و اینکه میان او و امام حسن علیه السلام جز زمان یک بار دارى فاصله نبود و فاصله یک بار دارى یک سال است . (۲۳)
۱۱ – طبرسى گفته است :
روز سه شنبه در مدینه به دنیا آمد. نیز گفته اند: روز پنج شنبه سوم شعبان ، یا پنجم شعبان یک بار دارى فاصله نبود و فاصله یک بار دارى یک سال است .(۲۴)
۱۲ – طبرانى گفته است :
على بن عبدالعزیز گفته است ، زبیر بن بکار گفته است : حسین بن على علیه السلام پنج شب گذشته از ماه شعبان سال چهارم هجرى متولد شده است .(۲۵)
۱۴ – ابن سعد گفته است :
حضرت فاطمه علیها السلام پس از گذشتن پنج شب از ذى قعده سال سوم هجرى ، امام حسین علیه السلام را باردار شد و فاصله میان آن و ولادت امام حسن پنجاه شب بود. امام حسین علیه السلام چند شب از شعبان گذشته . در سال چهارم هجرى به دنیا آمد. (۲۶)
۱۵ – به گفته ابن شهر آشوب :
امام حسین علیه السلام در سال خندق در مدینه به دنیا آمد، روز پنج شنبه یا سه شنبه ، پنجم شعبان سال چهارم هجرى ، ده ماه و بیست روز از برادرش ‍ امام حسن علیه السلام و روایت شده که میان تولد او و برادرش امام حسن علیه السلام به اندازه یک دوره بار دارى فاصله بوده است . زمان بار دارى شش ماه است . (۲۷)
۱۶ – شهید گفته است :
وى آخر ربیع الاول سال سوم هجرى در مدینه به دنیا آمد. نیز گفته شده روز پنج شنبه سیزدهم ماه رمضان . (۲۸)
مى گوییم : مشهور و قول برگزیده آن است که حضرت در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرى در مدینه منوره به دنیا آمده است .
تاریخ شهادت امام حسین ع
۱۷ – کلینى گفته است :
در ماه محرم سال ۶۱ هجرى در حالى که ۵۷ سال و چند ماه داشت ، از دنیا رفت . عبیدالله بن زیاد ملعون در عهد خلافت یزید بن معاویه ملعون ، آنگاه که والى بود او را کشت . وى فرمانده سپاهى بود که با امام حسین علیه السلام جنگید. عمر سعد ملعون روز دوشنبه ، دهم محرم در کربلا آن حضرت را کشت . (۲۹)
۱۸ – مفید گفته است :
امام حسین علیه السلام روز شنبه دهم محرم سال ۶۱ هجرى کشته شد و هنگام شهادت ، سن او ۵۶ سال و چند ماه بود. نیز گفته اند: شهادت او روز شنبه بود. این از ابو نعیم فضل بن دکین روایت شده ، ولى آنچه ابتدا یاد کردیم درست تر است . (۳۰)
۲۰ – ابن شهر آشوب گفته است :
آن حضرت روز عاشورا که روز شنبه بود، دهم محرم ، قبل از ظهر به شهادت رسید، و گفته مى شود: روز جمعه پس از نماز ظهر، و گفته اند: سال ۶۰ هجرى ، روز دو شنبه در تف کربلا، بین نینوا و غاضریه او روستاهاى نهرین در عراق ، و گفته مى شود: سال ۶۱ در کربلا در غرب رود فرات دفن شد. (۳۱)
۲۱ – طبرانى گفته است :
از على بن عبدالعزیز، از زبیر بن بکار نقل شده که آن حضرت روز جمعه ، روز عاشورا، در محرم سال ۶۱ هجرى کشته شد. (۳۲)
پس قول مشهور و برگزیده آن است که امام حسین علیه السلام در روز جمعه یا شنبه ، دهم محرم سال ۶۱ هجرى پس از نماز ظهر به شهادت رسید.
مدت عمر و امامتش و خلفاى عصر امام حسین ع
۲۲ – کلینى گفته است :
آن حضرت در حالى که از دنیا رفته که ۵۷ سال و چند ماه داشت . (۳۳)
سن آن حضرت هنگام شهادت ، ۵۸ سال بود، هفت سال با جدش رسول خدا صلى الله علیه و آله و تا ۳۷ سالگى با پدرش امیر المؤ منین علیه السلام و تا ۴۷ سالگى با برادرش امام مجتبى علیه السلام زیست . پس از برادرش ‍ هم مدت امامت او ۱۱ سال بود. (۳۴)
۲۴ – ابن شهر آشوب گفته است :
آن حضرت شش سال و چند ماه با جدش زیست و عمرش در پنجاه سالگى به کمال رسید.
نیز گفته مى شود که سن او ۵۷ سال و پنج ماه بوده است . ۵۸ سال هم گفته مى شود.
مدت خلافت وى ۵ سال و چند ماه بود، در اواخر حکومت معاویه و اول پادشاهى یزید. (۳۵)
۲۵ – اربلى گفته است :
مرحوم کمال الدین گفته است : ولادت آن حضرت در سال چهارم هجرى بود و کوچیدنش به سراى آخرت در سال ۶۱ هجرى . پس عمر شریفش ۵۶ سال و چند ماه مى شود. شش سال و چند ماه از این مدت را با جدش ‍ رسول خدا صلى الله علیه و آله و ۳۰ سال پس از وفات پیامبر را همراه پدرش امیر المؤ منین على بن ابى طالب بود. پس از وفات پدرش ۱۰ سال هم با برادرش امام حسن علیه السلام زیست و بعد از در گذشت برادرش ‍ امام حسن علیه السلام تا هنگام شهادتش ۱۰ سال زندگى کرد.
ابن خشاب گفته است :
حرب با اسناد خود از امام صادق علیه السلام چنین روایت کرده که فرمود: حسین بن على که مادرش فاطمه دختر پیامبر خدا صلى الله علیه و آله بود، در ۵۷ سالگى در سال ۶۰ هجرى در روز عاشورا شهید شد.
زیستنش همراه جدش پیامبر خدا ۷ سال بود، مگر آن فاصله اى که میان او و امام حسن بود، یعنى ۷ ماه و ۱۰ روز. با پدرش هم ۳۰ سال زیست . با برادرش امام حسن هم ۱۰ سال . ۱۰ سال هم پس از در گذشت برادرش ‍ زیست . پس مجموع عمر او ۵۷ سال مى شود، مگر آن فاصله حمل که میان او و برادرش امام حسن بود.
حافظ عبدالعزیز گفته است :
آن حضرت روز عاشوراى سال ۶۱ هجرى در تف کشته شد، در حالى که ۵۵ سال و ۶ ماه داشت .
سپس اربلى گفته است :
در تاریخ اتفاق نظر دارند در حساب دچار اختلافند هر کس که به دقت بنگرد، قول حق برایش آشکار مى شود. (۳۶)
۲۶ – طبرى گفته است :
زیستن حضرت با جدش ۶ سال و ۴ ماه بود. پس از جدش ۲۹ سال و ۴ ماه زیست و پس از شهادت پدر با برادرش ۱۰ سال و ۱۰ ماه زیست و پس از برادرش ، ایام امامتش که بقیه حکومت معاویه روزهایى از حکومت یزید بود، ۱۰ سال و ۶ ماه طول کشید. آنگاه در حالى که عمر او ۵۷ سال بود، در سال ۶۰ هجرى ، در ماه محرم ، روز عاشورا که دوشنبه بود به جوار رحمت پروردگار شتافت . میان او و برادرش ۶ ماه فاصله بود. (۳۷)
———————————————————-

منابع
۱۴- الطرایف فى معرفه مذاهب الطوائف ، ص ۹۲٫
۱۵- المجالس السنیه فى مناقب و مصائب العتره النویه ، ج ۴، ص ۶٫
۱۶- کشف الغمه ، ج ۲، ص ۴٫
۱۷- امالى صدوق ، ص ۱۱۳، حدیث ۷٫
۱۸- کافى ، ج ۶، ص ۴۷۳٫
۱۹- ارشاد، ص ۲۵۳٫
۲۰- الاصیلى ، ص ۱۴۳٫
۲۱- مناقب ، ج ۴، ص ۷۷٫
۲۲- مصباح المتهجد، ص ۸۲۶٫
۲۳- اعلام ، الورى ، ج ۱، ص ۴۲۰٫
۲۴- اعلام الورى ، ج ۱، ص ۴۲۰٫
۲۵- المعجم الکبیر، ج ۳، ص ۱۱۷، حدیث ۲۸۵۲٫
۲۶- مثیر الا حزان ، ص ۱۶٫
۲۷- مناقب ، ج ۴، ص ۷۶٫
۲۸- دروس ، ج ۲، ص ۸٫
۲۹- کافى ، ج ۱، ص ۴۶۳٫
۳۰- مقاتل الطالبیین ، ص ۷۸٫
۳۱- مناقب ، ج ۴، ص ۷۷٫
۳۲- المعجم الکبیر، ج ۳، ص ۱۱۷٫
۳۳- کافى ، ج ۱، ص ۴۶۳٫
۳۴- مناقب ، ج ۴، ص ۷۷٫
۳۵- مناقب ، ج ۴، ص ۷۷٫
۳۶- کشف الغمه ، ج ۲، ص ۴۰٫
۳۷- دلائل الامامه ، ص ۱۷۷٫